KEDİ

Doğar yaşar ve ölürüz.Ama yakınımızda bir ölüm gerçekleşmedikçe kabul edemeyiz ölümü.Sanki ölüm yok bu dünya bizim için sonsuz.Kabullenmek ne kadar zor olsada bu böyle.Ölümü tanıdıkça aslında ona ne kadar yakın olduğumuzu anlıyoruz.Ve işte ozaman kabul ediyoruz.Bir gün ölücez ve arkamızda kalanlar ne kadar üzülselerde çok geçmeden eski hayatlarına devam edicekler.Düşününce baya bi koyuyo insana.Yada şöyle düşünüyoruz x ölse bende ölürüm naparım falan.Öyle olmuyo ama.En sevdiğin bile ölse en fazla 1 yıl sende onunla beraber gömülüyosun karanlığa.Daha sonrası yeniden doğuyosun devam ediyosun hayatına.Ölüm yaklaşmadıkça tanıyamıyoruz onu.Biranda geliveriyor kapına.Her ne kadara hazır olsanda beklesende.Biranda yıkılıyor hayatın.Sanki herşey bitmiş gibi hissediyosun.Yada anlayamıyosun ölüm mü bu yoksa başka bişeymi.Sabah kalktığında rüyaymış gibi geliyor.Bi kabus yada.Ama anlıyosunki gerçek ve hayat ölümlerle dolu.Asla istemiyo insan sevdiklerini kaybetmek.Hiç kaybetmeyecekmişsin gibi geliyor.Daha küçüksün ya ölümde uzak gibi geliyor.Ama bi kişinin ölümüyle anlıyosun gerçekleri ve geride kalanların ömrünü saymaya başlıyosun.Bugün öldü yarın ölücek..Çünkü alışmaya çalışıyosun.Ama alışmaya çalışmak diye bişey yok alışmak zorundayız.