İFW

Yoğun davetiyeler ve ısrarlar üzerine İFW ye gittim gördüm.Favorim Günseli Türkay oldu.Tebrik ederim kendisinii.Etkinlik çok başarılıydı fakat aksaklıklarda olmadı değil.Yinede ben beğendim onayladım.Yarında ordayım :D

-Ünlü simalardan da bir çok isim vardı.İbrahim-Demet Kutluay,Ece Sükan,Naz Elmas,Gülse Birsel,Deniz Marşan,Deniz Akkaya,Tuba Ünsal...

Ama içlerinden ikisi beni kalbimin orta yerinden fethettii.Biri küçüklükten beri zaafım olan Ece Sükan diğeri ise şirin mi şirin Naz Elmas.Her ikisiylede tanışamamış olsamda olsuuuun.Yarın artık..

-Naz Hanım sigara içerken fotoğrafının çekilmesinden hoşlanmazmış.

-Ece Sükan cool bir insanmış

-Deniz Marşan kelimeler yetmezzz

-Deniz Akkaya artık slikon yaptırmayı durdursunnnn! yoksa bidaha ki defile için iki davetiye alması gerekicek :D

-Gülse tatlımı tatlı.Daima gülen iyi kalpli bir kızımız.Fotoğraf çekindik konuştuk sevdik..

-Küçük anne Tuba Ünsal.Hamilelik yaramış bayaa kilo almış.Ama yakışmış yine güzel yine alımlı.

İFW den bugünlükkk bukadar.Yarın yine burdayım.

Son günlerde hayatımın en büyük kazıklarını yedim sanırım.Hiç beklemediğim kişilerden beklemediğim davranışlar..Yazık diyorum sadece.Çabuk inanıp güveniyorum demek insanlara.Zaten biçoğumuzun da en büyük hatası değil midir bu?Bi bakıyosun en yakınındaki bile arkanda açığını kolluyo.En çok üzüldüğümde bu davranışların karşılığında hiç kötü bişey diyemeyip hepsini içime atmak.Herkes bi açık bekliyo birbirini üzmek kırmak için.Ama ben yapamıyorum bunu.Karşımdaki ne derse ne yaparsa yapsın..Artık pek sevilmiyorum da zaten.Söylenebilicek daha bişey kalmadı.Kustu herkes kinini yüzüme.Geriye bana bitek yalnızlığım kaldı..

Doğar yaşar ve ölürüz.Ama yakınımızda bir ölüm gerçekleşmedikçe kabul edemeyiz ölümü.Sanki ölüm yok bu dünya bizim için sonsuz.Kabullenmek ne kadar zor olsada bu böyle.Ölümü tanıdıkça aslında ona ne kadar yakın olduğumuzu anlıyoruz.Ve işte ozaman kabul ediyoruz.Bir gün ölücez ve arkamızda kalanlar ne kadar üzülselerde çok geçmeden eski hayatlarına devam edicekler.Düşününce baya bi koyuyo insana.Yada şöyle düşünüyoruz x ölse bende ölürüm naparım falan.Öyle olmuyo ama.En sevdiğin bile ölse en fazla 1 yıl sende onunla beraber gömülüyosun karanlığa.Daha sonrası yeniden doğuyosun devam ediyosun hayatına.Ölüm yaklaşmadıkça tanıyamıyoruz onu.Biranda geliveriyor kapına.Her ne kadara hazır olsanda beklesende.Biranda yıkılıyor hayatın.Sanki herşey bitmiş gibi hissediyosun.Yada anlayamıyosun ölüm mü bu yoksa başka bişeymi.Sabah kalktığında rüyaymış gibi geliyor.Bi kabus yada.Ama anlıyosunki gerçek ve hayat ölümlerle dolu.Asla istemiyo insan sevdiklerini kaybetmek.Hiç kaybetmeyecekmişsin gibi geliyor.Daha küçüksün ya ölümde uzak gibi geliyor.Ama bi kişinin ölümüyle anlıyosun gerçekleri ve geride kalanların ömrünü saymaya başlıyosun.Bugün öldü yarın ölücek..Çünkü alışmaya çalışıyosun.Ama alışmaya çalışmak diye bişey yok alışmak zorundayız.

melekmiş peeh

Kalıp sana anlatmak isterdim

Ama gitmeliyim..

Dönüp son bir defa bakmak isterdim

Ama yüzüm yok meleğim

Sevemem seni bir kez daha

Saramam kollarımla sıkıca

Ben sevgiden çok acı verdim aşkımıza

Bilemedim değerini

Ayrılık kolay sandım

Üzüleceğini bilemedim

Bugün biterse..

Yarın unutursun dedim

Ama bugün bitmek bilmedi meleğim